Besluit

Omwille van de voedingswaarde is het ei voor de mens een uitmuntend voedingsmiddel (het bevat namelijk eiwit van hoge biologische waarde). Het kan nochtans de oorzaak zijn van een echte voedselallergie van het type 1, voornamelijk bij jonge kinderen, bij wie dit het eerste allergeen is. Deze overgevoeligheid kan verward worden met een valse allergie door het feit dat het ovomucoïde van het wit van ei gemakkelijk histamine vrijmaakt! Daarom heeft CIRIHA over deze voedselallergie een volledig rapport opgesteld.

Zoals hierboven vermeld zijn kinderen de eerste slachtoffers van ei-allergie maar deze overgevoeligheid evolueert met de leeftijd. In Frankrijk heeft Rancé vastgesteld dat ei-allergie geneest in 53 % van de gevallen bij een gemiddelde leeftijd van 3 jaar. Volgens een recente studie zou echter blijken dat kinderen pas later genezen.

De klinische verschijnselen van ei-allergie zijn verschillend: atopische dermatitis, Quincke-œdeem, urticaria, eczeem, astma, anafylactische shock, spijsverteringsproblemen, ORL en oogproblemen. De symptomen kunnen dus zeer ernstig zijn, soms zelfs met dodelijk afloop (sporen van ei volstaan om ernstige symptomen te veroorzaken).

Er kunnen ook kruisreacties optreden die de situatie bemoeilijken: er bestaan kruisreacties tussen het eigeel en het wit van ei, tussen het kippenei en het ei van kalkoen, eend en gans. Ei-allergieën kunnen ook optreden bij personen die pneumo-sensibel zijn voor eiwitten van vogels (extracten van pluimen, uitwerpselen van vogels).

Er zijn verschillende sensibilisatiemogelijkheden: in utero, via de moedermelk, langs orale weg, via de huid (er kunnen allergische verschijnselen vastgesteld worden bij het aanbrengen op de huid van topische middelen die ei bevatten) of door inademing (uitzonderlijk)!

Verschillende wetenschappers hebben de allergenen van ei bestudeerd: daaruit blijkt dat het wit van ei meer allergeen is dan het eigeel. De allergene eiwitten van het wit en van het geel van ei kunnen niet alleen ageren als ze ingenomen worden maar ook bij inademing (aero-allergenen). Bovendien kunnen sommige patiënten wel allergisch zijn voor het rauwe ei en niet voor het gekookt ei! Bij de allergenen die het meest geciteerd worden vinden we ovomucoïde, ovalbumine, conalbumine (of ovotransferrine) en lysozyme van het wit van ei (E 1105). Andere onderzoekers vermelden ovoglobuline en ovomucine. In het eigeel wordt livetine het meest vermeld (met name bij het syndroom ei-vogel).

Tegenwoordig is de vaccinatie van kinderen met ei-allergie niet echt meer controversieel (behalve misschien voor griep: sommige wetenschappers raden aan om het vaccin in twee dosissen te geven nadat de huidtesten negatief bleken met dit vaccin). De vaccinatie wordt op de gewone manier uitgevoerd zonder voorafgaande huidtesten maar binnen een structuur die erop voorzien is om een eventuele anafylactische reactie te behandelen en om in sommige gevallen het nodige toezicht uit te oefenen.

Tegenwoordig is de vaccinatie van kinderen met ei-allergie niet echt meer controversieel (behalve misschien voor griep: sommige wetenschappers raden aan om het vaccin in twee dosissen te geven nadat de huidtesten negatief bleken met dit vaccin). De vaccinatie wordt op de gewone manier uitgevoerd zonder voorafgaande huidtesten maar binnen een structuur die erop voorzien is om een eventuele anafylactische reactie te behandelen en om in sommige gevallen het nodige toezicht uit te oefenen.

Eens ei-allergie gediagnosticeerd is bestaat de enige behandeling in de verwijdering van het ei in zijn geheel (en niet alleen het wit van ei want het eigeel bevat eveneens allergenen). Ei verbannen uit de voeding is geen gemakkelijke opdracht. Dit ingrediënt wordt immers veel gebruikt in de voedingsmiddelenindustrie omwille van zijn talrijke technologische eigenschappen (stollend, schuimend, emulgerend, antikristalliserend en kleurend vermogen). In de nabije toekomst dient immuno-therapie zich aan als een mogelijk efficiënte en veilige therapie voor de behandeling van voedselallergie.